Conversas no tren 3

20190516_183256

De volta a casa, o corazón láteme a mil por hora. Saúdo a Carlos e vou directa ó escritorio para dar xeito ós renglóns que fun escribindo no traxecto de volta. Foi a primeira vez que me puxen os cascos co firme propósito de illarme do mundo. De tanto buscar ás musas parecía que rematara por atopalas. Vaia subidón de enerxía. Dixen non a saír. A ver unha película. A cear algo que levase máis tempo ca un minuto de microondas. As normas na casa son claras. Se un cociña, o outro frega, e eu só quero ver como a historia que se me escorrega entre os dedos ó teclear cobra vida propia.

Chego a un punto. Debería ser un punto e aparte. O principio dunha nova acción, o comezo do final. E non o teño. Invéntome a vinganza? Estou en branco. Comprobo o último apuntado e véxoo claro: teño que aparecer nesa cea para poder darlle ó relato o final que merece e saciar toda esta curiosidade que me ten o estómago revolucionado. Engano a Carlos. Faltarei ao encontro de Nadal dos seus amigos para escabulirme no duns descoñecidos. Non podo dicirlle a verdade. Asómase ó portátil. Péchoo. Mañá será outro día, e terei que achegarme á casa na que está previsto o encontro para estudar de que xeito podo saber o que sucede no seu interior. Quizá teña razón o meu noivo e comezo a tolear.

Estou comesta polos nervios. Apostei por vestirme de negro de arriba a abaixo. Era iso ou a miña querida gabardina da cor das abeleiras que case me chega ata os pés. Vin demasiadas películas de detectives cando era unha nena. Aparquei nunha rúa paralela á vivenda, unha casa de dúas alturas con paredes brancas medio esfareladas. Comezo a pensar que estar aquí non foi a mellor idea da miña vida. Procuro un libro ou emocións? Estou a piques de volver pór o coche en marcha, pero unha atracción inexplicable lévame ata a porta. Pego a orella, hai un silencio absoluto, tampouco vexo luz a través das xanelas. Ó apoiarme na porta, ábrese. Non parece haber ninguén no interior. Agora comprendo porque o chaman amigo invisible. Dubido. Entro. Non entro. Entrei.

Unha lousa. E escrito a man: “Iván, estamos abaixo”

Contei cada chanzo. Foron un total de dezasete. Dende o soto a vivenda parece igual de baleira. Hai unha porta ó fondo, é a única opción posible, tiro do tarabelo. O aviso non era para Iván, pero aínda tardo uns minutos en caer na conta. Iván atópase no interior do habitáculo, anoado a unha cadeira e amordazado. Deben ser os bos os que aparecen sempre atados porque non dubido en lanzarme ó rescate. Outra idea nefasta. E van moitas en pouco tempo. A porta pecha tras de min e escoito pasar a chave. Estou arrepiada. Tremendo. Non lle dixen a ninguen a onde viña. Só ó comezar a respirar vexo que hai un sobre branco enriba da cadeira. Ábroo.

“Hai outra chave no baúl. A cea é mañá, goza escribindo, de nada”

Non volvín velos. Ó saír, correndo, xa marcharan da casa ou permanecían agachados nalgún lugar. Comecei a gastar o diñeiro destinado ó tren na páxina web na que agora amoso ó mundo o meu traballo. As miñas historias. Esta é a primeira e non sei se atinarei co final, pero imos intentalo, aposto a que Tamara non era a moza da fotografía nin a protagonista dos ruxerruxe. Por iso, Iván e Manuel, este relato está dedicado a vós en exclusiva. Estou segura de que conseguistes volver mangonear ós vosos amigos e a aprobar a oposición. Grazas.

Conversas no tren 2

img-20190424-wa0005.jpg

Tiven que agardar polo novo luns para seguir afondando nas súas vidas. Son opositores e van cantar os temas á academia co comezo da semana, pero a cabeza téñena noutra parte. Nesa celebración que xa está a chegar. Hai menos movemento do habitual no tren e opto por seguilos ata o vagón catro. Sento xusto diante e comezo a tomar apuntamentos dos seus agasallos. Gústame. Rinse de todo. Deles mesmos o primero. Iván, que ten unha voz moi radiofónica, fala de cando o ano pasado agasallou ó seu amigo invisible un corno de reno. Non só foi unha chiscadela cara ao nadal.  Era sobradamente coñecido que a noiva do amigo, agora ex, paseara o seu novo amor moito antes de que rematase o anterior.

  A foto acaramelados igual xa foi pasarse

  Nada como ver a realidade de fronte. A rei morto, rei posto

  Ó final había oculta unha boa intención

  Vas falar ti, dez tabletas de turrón de chocolate a un tipo que está a dieta e que boa falta lle fai

  Boa conta lle destes todos, deberías estarme agradecido

Xa non disimulo. Escoito libremente e miro á miña contorna. Os demais viaxeiros tamén estarán coa orella posta? A meirande parte parecen absorbidos polos seus teléfonos intelixentes. Perdemos a cobertura cada tres minutos pero, aí os tes, buscando entretemento na outra banda da rede. Queremos tempo libre para enchelo de quefaceres. É o terror do silencio. Os meus amigos baixan na mesma parada ca min. Botarei toda unha semana sen velos, paréceme unha eternidade.

Busco ao Zipi e o Zape pola estación. É luns 24 de decembro e a gran noite debe estar ó caer. Pregúntome cantos capítulos perdín durante estes días e se Iván xa convenceu a Manuel para que lle revele o nome do seu amigo fantasma. Non aparecen. Descansarán en Noite Boa? Non é ata que o tren se detén cando comprobo que, no fondo da plataforma, Manuel fala cunha lisísima melena castaña. Resúltame familiar. Corro cara eles pero xa polo interior do tren. Están nos últimos dous asentos do derradeiro vagón, busco a praza libre máis próxima e acomódome. Desexo que a viaxe sexa longa; a moza da cabeleira interminable é Tamara. Lonxe de Felisa non protesta.

A situación descolócame. Xuraría que en todo este tempo que levamos coincidindo non vin un chisco de complicidade entre ambos e, así e todo, parecen máis que coñecidos. Ó chegarmos a Vilagarcía queda libre un asento máis próximo. Non o dubido, é o momento de acurtar distancias.

  Podo contar contigo, vas axudarme?

  A cea é o vernes, non temos moita marxe para andarmos con historias

  Entón é un problema de tempo ou de vontade?

  Penso que igual é mellor que pases páxina

  O teu amigo Iván foi un cabronazo, sábelo ben

O revisor non puido ser máis inoportuno. Tendinlle o billete case sen miralo e non lle debín parecer moi amable. Rifa á vista. A piques estivo de facerme percorrer o tren de novo para ocupar o meu asento. Agora eran os observados os que contemplaban curiosos a escena que acaban de orixinar sen decatárense.  Sentinme incómoda no punto de mira, pero agradecida de que deixaran de falar para prestar atención ó revisor, que axiña chegou a altura deles. Non me perdín nada.

Os cartos e o tempo investido comezaron, nese intre, a pagar a pena. Cambiei o portátil por un caderno de follas en branco para riscar monicreques e frechas que me valesen de esquema.

  • Tamara é a moza que sae na fotografía que Iván agasallou ó seu amigo.
  • Tamara é a protagonista dun dixomedíxome que sabían case todos.
  • Tamara recibiu unha chamada do seu mozo para dicirlle que a deixaba. Él era o case de case todos.
  • Tamara renunciou ó traballo que compartían porque o fronte a fronte cotián resultáballe insoportable.
  • Tamara fala dun malentendido. Dunha imaxe sacada de contexto. De vinganza.

Manuel aceptou unha proposta baleira. Acordaron estar en contacto os próximos días para concretar como a axudaría. Sería o gran día. Volvín coller apuntamentos: venres día 28 ás 21.00 horas nunha parroquia de Pontevedra.

 

Fin do segundo capítulo…

 

Conversas no tren

20190505_210201(0)

Hai poucos lugares no mundo que ofrezan menos intimitade cós asentos de catro no tren. Só unha feble mesa despregable sepárate da ollada do veciño. Fronte a fronte, como canta Enrique Bunbury. Lembro como me amolaba, nos anos universitarios, que fosen as únicas prazas baleiras. Era como intentar acomodarse diante desa parella coa que xa non queda nada. Convertermos en descoñecidos é volver sentir o peso do silencio.

Novos trescentos euros. A inspiración sae ben cara. Os anos na Universidade xa quedan lonxe e, agora, coa compra do boleto, asígnanche o teu correspondente asento. É unha marabilla. Aprendín a transformar a incomodidade en utilidade e paso cada día polo portelo da estación para pedir que me adxudiquen unha das prazas das que antes fuxía. O traxecto é o mesmo pero leva bastante menos tempo. Pérdome de Pontevedra a Santiago e viceversa en conversacións alleas. Todos os días, co adaxo de abesourar á xente. O meu mozo comeza a matinar que estou tola.

É luns 3 de decembro do 2018 e toca mercar o bono co que viaxar libremente durante o mes. Aínda manteño o bo costume de descansar as fins de semana. Onte botei o día nunha andaina e deiteime cedo para madrugar. O tren da primeira hora da mañá sempre ven farturento de contos. Mentres fago a fileira, comezo a observar facianas que xa me resultan familiares e que van collendo sorriso así que se achega o venres. Xa o dixo unha viaxeira coñecida: “se estás feliz un luns es un cretino”. E, quen non o é en realidade, disimúlao. Foi o primeiro que aprendín observando. Tamara, unha rapariga duns 25 anos que se estreou no seu segundo traballo hai un par de meses, ía feliz ata que se topou con Felisa, a súa superior, da que axiña aprendeu que os luns toca rosmar.

  Vaia madrugón o de hoxe, faise insoportable

Mesma hora, mesma queixa de sempre. Procurei outro asento de catro. Non había moito máis que rañar.

Pedín que me sentasen no vagón tres. Como resposta recibín o mesmo sorriso amable de sempre. Un aceno da boca que parece que vai dar nunha pregunta e que remata cando o mozo que se agocha tralo mostrador amosa os dentes. Adiviño nel a mesma curiosidade que teño eu polos meus compañeiros de viaxe. Hoxe, ó meu carón, teño unha señora maior, que vai entretida lendo o xornal, e de fronte, dous mozos que falan de brincadeiras. Fago coma quen que me coloco os cascos, sen música, e pouso a miña atención sobre a muller. Dá gusto atoparse con xente que aínda goza co pasar das páxinas da vida. Non preciso que fale, os seús acenos fano por ela. Abro un word e comezo a premer as teclas. Quero ser escritora.

A primeira vez que o meu mozo, Carlos, me preguntou por que gastaba o que non gañaba en viaxes no tren, no souben moi ben que responder. Quería crear personaxes reais, de carne e óso, pero cada vez que me entrevistaba con alguén para extraer patróns de conduta todo era fachada. As gravadoras espantan ás debilidades coma os beizos pintados os bicos. Palabra de muller maquillada. Foi así como comezaron os meus paseos sobre raís, pero non sería ata volver coincidir cos dous mozos do vagón tres cando descubriría que as conversas privadas tampouco gardan toda a verdade.

A semana transcorreu tranquila, tomei algún que outro apuntamento e enchín un par de páxinas con palabras que non me daban acaído ben. Un matrimonio a rifar polo escarmento que poñer ó fillo que baleirara no retrete o bote cheo de crema de verduras que se atopaba na neveira e o debate acendido de tres cincuentóns sobre Platón e a xustiza como virtude que ampara a todas as demais abondáronme para confirmar que no tren se rebate coa mesma euforia que no bar.

Nova fin de semana, novo luns. Tamara e Felisa quéixanse na plataforma. Impera o silencio e escóitoas ó fondo.

  Vaia madrugón o de hoxe, case non chego

O tren detense. Xa teño calculada a altura á que coincide o vagón tres e son a primeira en entrar. Sento e vexo coma os dous mozos da semana pasada quedan dúas filas por detrás. Son coma o Zipi e o Zape. Era Zipi o loiro? A súa conversa engádame máis cá dos meus compañeiros de asento. Están a organizar a cea do amigo invisible e lembrar vitorias pasadas. Só me queda unha cousa clara: de transceder quen regala que ese grupo disolveríase de seguro. Teño que conter a risa. Teño ansia por escribir sobres eles e ese humor tan incorrecto que corre o risco de desaparecer. Están lonxe, quito os cascos.

  Se non me contas a quen lle agasallas é que son eu

Xa estás pensando en facer trampas e maquinar algo xuntos

Non me tocou quen desexaba

Trampulleiro, como sabes que a min si?

 

Fin do primeiro capítulo…