Una ventana con vistas

ffffff

Belén siempre lo tuvo claro. El segundo mejor regalo que se le puede pedir a la vida es una ventana con vistas.

Estrenaban vida juntos. Alberto y ella habían decidido dar un paso más –hacia adelante, pues no aceptaba darlos en ninguna otra dirección – en la construcción de un proyecto común. Ese plan cobraba forma de casa y, aunque se negaba a reconocerlo, el despliegue de las cosas de ambos en un mismo espacio le producía esa mezcla de sensaciones que genera todo lo nuevo: ilusión y miedo sobreponiéndose uno sobre el otro en función de cuál fuese la idea que le rondaba por la cabeza.

Estrenar vida era, para ella, como comprarse unos zapatos que llevan tiempo tentándote pero que, llegadas las cuestas o los diluvios tan habituales del invierno, pueden lastimarte un poco o dejarte totalmente empapada. Asumía que pocas cosas duran para siempre y había leído por ahí que es el fracaso del segundo amor, cuando la decepción se convierte en costumbre, el que más duele.

Solo tenía una exigencia. La casa podía no ser muy grande ni demasiado nueva pero debía permitirle asomarse al mundo cuando así lo desease.

Belén solía decir que una se enamora de personas, pero también de lugares. Quizá por eso su mayor tesoro era la caja de fotografías en la que había evolucionado la lista en donde, más joven, había anotado paisajes exuberantes: los fiordos noruegos, el Gran Cañón del Colorado, la meseta de Guiza y su famosa necrópolis, las ruinas incas de Perú o la selva amazónica… Fue explorando como, sin irse muy lejos de su Madrid natal, llegó a la que sería su tierra de adopción.

De Galicia le conquistó un color. El de la esperanza.

Verde esmeralda de la playa de Rodas, en las islas Cíes

Verde alga de los arenales de las Rías Baixas y Altas

Verde castaño como el del bosque de Rozabales

Verde laurel como el de la isla de Cortegada

Verde musgo de las Fragas do Eume y A Marronda

Tonalidades que predominan en unos rincones u otros pero que como muestra la mayor reserva verde gallega, la sierra de O Caurel, nunca permanecen aisladas, sino que se fusionan entre sí, ofreciendo los mismos matices que provocan que a lo largo y ancho del mundo se necesiten distintas palabras para definir acciones que en un principio podrían no diferenciarse.

De sus viajes aprendió que detrás de culturas y ritos tan diferentes, de convicciones que hacen ver la vida de formas contrapuestas, existen necesidades comunes. El consuelo de tener algo en lo que creer le parecía tan universal como los acontecimientos que generan aflicción y la evolución de los idiomas – decía – transcurre en paralelo. No habría entendido que en inglés (see y look) o en francés (voir y regarder) no diferenciasen entre acciones completamente distintas: “Es una pena que gente que puede ver no haya sido bendecida con la capacidad de mirar, de observar y valorar la belleza que hay a su alrededor”.

Belén siempre lo tuvo claro. El segundo mejor regalo que se le puede pedir a la vida es una ventana con vistas. El primero, saber mirar.

Exprimir con los ojos todo aquello que tenía delante era para ella la mejor forma de reconciliarse con el mundo. Disfrutaba maravillándose y le obsesionaba almacenar en su memoria todos esos paisajes que fotografiaba para subsanar una futura pérdida de nitidez. Observaba con detenimiento y se obligaba a cerrar los ojos para comprobar si, a oscuras, era capaz de reconstruir aquello que la había  hipnotizado. Temía tener que recurrir algún día a esas escenas y no saber perfilarlas. Con cada paisaje, recuperaba una sensación y era momentáneamente feliz. No sabía que le depararía su nueva vida pero sí que una ventana con vistas le recordaría que, aunque no siempre lo sea, hay un mundo hermoso ahí fuera.

Conversas no tren 3

20190516_183256

De volta a casa, o corazón láteme a mil por hora. Saúdo a Carlos e vou directa ó escritorio para dar xeito ós renglóns que fun escribindo no traxecto de volta. Foi a primeira vez que me puxen os cascos co firme propósito de illarme do mundo. De tanto buscar ás musas parecía que rematara por atopalas. Vaia subidón de enerxía. Dixen non a saír. A ver unha película. A cear algo que levase máis tempo ca un minuto de microondas. As normas na casa son claras. Se un cociña, o outro frega, e eu só quero ver como a historia que se me escorrega entre os dedos ó teclear cobra vida propia.

Chego a un punto. Debería ser un punto e aparte. O principio dunha nova acción, o comezo do final. E non o teño. Invéntome a vinganza? Estou en branco. Comprobo o último apuntado e véxoo claro: teño que aparecer nesa cea para poder darlle ó relato o final que merece e saciar toda esta curiosidade que me ten o estómago revolucionado. Engano a Carlos. Faltarei ao encontro de Nadal dos seus amigos para escabulirme no duns descoñecidos. Non podo dicirlle a verdade. Asómase ó portátil. Péchoo. Mañá será outro día, e terei que achegarme á casa na que está previsto o encontro para estudar de que xeito podo saber o que sucede no seu interior. Quizá teña razón o meu noivo e comezo a tolear.

Estou comesta polos nervios. Apostei por vestirme de negro de arriba a abaixo. Era iso ou a miña querida gabardina da cor das abeleiras que case me chega ata os pés. Vin demasiadas películas de detectives cando era unha nena. Aparquei nunha rúa paralela á vivenda, unha casa de dúas alturas con paredes brancas medio esfareladas. Comezo a pensar que estar aquí non foi a mellor idea da miña vida. Procuro un libro ou emocións? Estou a piques de volver pór o coche en marcha, pero unha atracción inexplicable lévame ata a porta. Pego a orella, hai un silencio absoluto, tampouco vexo luz a través das xanelas. Ó apoiarme na porta, ábrese. Non parece haber ninguén no interior. Agora comprendo porque o chaman amigo invisible. Dubido. Entro. Non entro. Entrei.

Unha lousa. E escrito a man: “Iván, estamos abaixo”

Contei cada chanzo. Foron un total de dezasete. Dende o soto a vivenda parece igual de baleira. Hai unha porta ó fondo, é a única opción posible, tiro do tarabelo. O aviso non era para Iván, pero aínda tardo uns minutos en caer na conta. Iván atópase no interior do habitáculo, anoado a unha cadeira e amordazado. Deben ser os bos os que aparecen sempre atados porque non dubido en lanzarme ó rescate. Outra idea nefasta. E van moitas en pouco tempo. A porta pecha tras de min e escoito pasar a chave. Estou arrepiada. Tremendo. Non lle dixen a ninguen a onde viña. Só ó comezar a respirar vexo que hai un sobre branco enriba da cadeira. Ábroo.

“Hai outra chave no baúl. A cea é mañá, goza escribindo, de nada”

Non volvín velos. Ó saír, correndo, xa marcharan da casa ou permanecían agachados nalgún lugar. Comecei a gastar o diñeiro destinado ó tren na páxina web na que agora amoso ó mundo o meu traballo. As miñas historias. Esta é a primeira e non sei se atinarei co final, pero imos intentalo, aposto a que Tamara non era a moza da fotografía nin a protagonista dos ruxerruxe. Por iso, Iván e Manuel, este relato está dedicado a vós en exclusiva. Estou segura de que conseguistes volver mangonear ós vosos amigos e a aprobar a oposición. Grazas.

Conversas no tren 2

img-20190424-wa0005.jpg

Tiven que agardar polo novo luns para seguir afondando nas súas vidas. Son opositores e van cantar os temas á academia co comezo da semana, pero a cabeza téñena noutra parte. Nesa celebración que xa está a chegar. Hai menos movemento do habitual no tren e opto por seguilos ata o vagón catro. Sento xusto diante e comezo a tomar apuntamentos dos seus agasallos. Gústame. Rinse de todo. Deles mesmos o primero. Iván, que ten unha voz moi radiofónica, fala de cando o ano pasado agasallou ó seu amigo invisible un corno de reno. Non só foi unha chiscadela cara ao nadal.  Era sobradamente coñecido que a noiva do amigo, agora ex, paseara o seu novo amor moito antes de que rematase o anterior.

  A foto acaramelados igual xa foi pasarse

  Nada como ver a realidade de fronte. A rei morto, rei posto

  Ó final había oculta unha boa intención

  Vas falar ti, dez tabletas de turrón de chocolate a un tipo que está a dieta e que boa falta lle fai

  Boa conta lle destes todos, deberías estarme agradecido

Xa non disimulo. Escoito libremente e miro á miña contorna. Os demais viaxeiros tamén estarán coa orella posta? A meirande parte parecen absorbidos polos seus teléfonos intelixentes. Perdemos a cobertura cada tres minutos pero, aí os tes, buscando entretemento na outra banda da rede. Queremos tempo libre para enchelo de quefaceres. É o terror do silencio. Os meus amigos baixan na mesma parada ca min. Botarei toda unha semana sen velos, paréceme unha eternidade.

Busco ao Zipi e o Zape pola estación. É luns 24 de decembro e a gran noite debe estar ó caer. Pregúntome cantos capítulos perdín durante estes días e se Iván xa convenceu a Manuel para que lle revele o nome do seu amigo fantasma. Non aparecen. Descansarán en Noite Boa? Non é ata que o tren se detén cando comprobo que, no fondo da plataforma, Manuel fala cunha lisísima melena castaña. Resúltame familiar. Corro cara eles pero xa polo interior do tren. Están nos últimos dous asentos do derradeiro vagón, busco a praza libre máis próxima e acomódome. Desexo que a viaxe sexa longa; a moza da cabeleira interminable é Tamara. Lonxe de Felisa non protesta.

A situación descolócame. Xuraría que en todo este tempo que levamos coincidindo non vin un chisco de complicidade entre ambos e, así e todo, parecen máis que coñecidos. Ó chegarmos a Vilagarcía queda libre un asento máis próximo. Non o dubido, é o momento de acurtar distancias.

  Podo contar contigo, vas axudarme?

  A cea é o vernes, non temos moita marxe para andarmos con historias

  Entón é un problema de tempo ou de vontade?

  Penso que igual é mellor que pases páxina

  O teu amigo Iván foi un cabronazo, sábelo ben

O revisor non puido ser máis inoportuno. Tendinlle o billete case sen miralo e non lle debín parecer moi amable. Rifa á vista. A piques estivo de facerme percorrer o tren de novo para ocupar o meu asento. Agora eran os observados os que contemplaban curiosos a escena que acaban de orixinar sen decatárense.  Sentinme incómoda no punto de mira, pero agradecida de que deixaran de falar para prestar atención ó revisor, que axiña chegou a altura deles. Non me perdín nada.

Os cartos e o tempo investido comezaron, nese intre, a pagar a pena. Cambiei o portátil por un caderno de follas en branco para riscar monicreques e frechas que me valesen de esquema.

  • Tamara é a moza que sae na fotografía que Iván agasallou ó seu amigo.
  • Tamara é a protagonista dun dixomedíxome que sabían case todos.
  • Tamara recibiu unha chamada do seu mozo para dicirlle que a deixaba. Él era o case de case todos.
  • Tamara renunciou ó traballo que compartían porque o fronte a fronte cotián resultáballe insoportable.
  • Tamara fala dun malentendido. Dunha imaxe sacada de contexto. De vinganza.

Manuel aceptou unha proposta baleira. Acordaron estar en contacto os próximos días para concretar como a axudaría. Sería o gran día. Volvín coller apuntamentos: venres día 28 ás 21.00 horas nunha parroquia de Pontevedra.

 

Fin do segundo capítulo…